هول هولکی لباس می پوشم تا به آرایشگاه برم به فکرم رسیده شاید با تغییر مدل مو و ابروها،حالم هم عوض شود! دکمه های مانتو خوب جا نمی افتن ،تف یکی شان هم کنده شد! روسری رو سرم خوب نمی ایستد .به درک ! توی اینه شکلکی برای خودم در می آورم و همانطور با روسری یکوری و مانتویی با دکمه های تا به تا از در بیرون می زنم!

آرایشگاه نزدیک است زود می رسم.  روی صندلی آرایشگاه ولو می شوم و خانم آرایشگر کارش را شروع می کند. خانم تپلی- که گویا از آشنایان خانوم آرایشگر است - ان طرف تر نشسته و صورتش با   پودر و اکلیل و  رنگ پوشیده شده ! چند باری توی اینه  قربون صدقه ی خودش می رود و بعد طاقت نمی آورد و زنگ می زند به شوهرش .

- سلام علی خوبی؟ ببین من اومدم آرایشگاه پیش فلانی، برام آرایش عربی کرده شب زود بیا خونه تا خراب نشده ببینی !

نمی دانم علی از آن طرف خط چه می گوید که خانم تپل جیغش در می آید : بی خود ،لوسِ ننر این همه نمالیدم که پاک کنم و ....

گوشی می گذارد و شروع می کند به وراجی : می گه این جوری نیا تو خیابون  اول  پاک کن بعد بیا خونه!!! مرتیکه فلان فلان خودش هر کار دوست داره می کنه اون وقت.... ور ور ور ور ور ور

بند روی صورتم حر کت می کنه و موها را ردیف ردیف می کند هیچ وقت اینقدر درد نداشت!!!

زن یک بند حرف می زند و روی اعصاب نداشته ی من خط می کشد.

موچین هم به کمک بند می اید و موهای ابرویم یکی یکی کنده می شوند . 

زن هنوز حرف می زند و خانوم آرایشگر گاهی که فرصتی بکند  با کلمه ای تاییدش می کند.

هزار فکر توی سرم چرخ می زنند .

ارایشگر به سراغ موهایم می رود تاکید می کنم: کوتاهِ کوتاه

موهایم دسته دسته روی زمین می ریزند .

توی آینه نگاه می کنم  با خودم که چشم توی چشم شدم اشک می دود توی چشمانم بی خود و بی جهت بغض به گلویم چنگ می اندازد.

تمام سعیم را می کنم تا جلوی سرازیر شدندش را بگیرم اما یکباره اشکها شره می کنند روی گونه ام . دیگر دیر شده ! خانم آرایشگر متوجه شده و دست از کار می کشد. زن وراج هم حتی ساکت شده !!!

هر دو می پرسند : چی شد؟

حالا مانده ام چی بگم؟ دنبال یک بهانه ی آبرومند می گردم یرای توجیه این گریه ی بی موقع  این اشکهای سرازیر تمام نشدنی ! ناشیانه دست روی پیشانی ام می گذارم و  سر درد را بهانه می کنم! خانم آرایشگر با ناباوری می پرسد: سردرد؟! همین الان ،یک مرتبه گرفت؟!!

خانم تپل توصیه می کند: حتما یک دکتر برو، شوهر منم بعض وقتا این طوری می شه!! 

خودم را جمع جور می کنم ، زیر لب خداحافظی می کنم و بیرون می زنم .

 پ.ن: با این گیسهای بریده شبیه املی پلن شدم!

حرم برای کسانی که برای سفر و زیارت به مشهد می آیند مکانی ست برای زیارت ،دعا  و توسل ، اما برای ما که ساکنین مشهد حرم امام هشتم  چیز دیگری ست... حرم برای ما مجاورین هم محل زیارت و عبادت است...

اما غیر زا آن حرم بر ای ما:

- محل قرار های دوستانه است جایی که می شود بدون مزاحم و به دور از گرما و سرما  چند ساعتی نشست و گپی زد...

- محل عقد است دختر پسرهای جوان است(خود من در صحن جمهوری بله ی معروف را گفتم)....

- حتی گاهی حرم جایی برای درس خواندن و مباحثه است(منظره ی کنکوری های کتاب به دست در گوشه کنار رواقهای حرم منظره ای اشناست!)...

- محل تفریح هم است ! قبل ترها که بردن وسایل به داخل حرم ممنوع نبود محل پیکی نیکهای شب جمعه ی مردم مشهد هم حرم بود..خیلیها دست زن و بچه را می گرفتند  زیر اندازی بر می داشتند و فلاسک چایی و غذای حاضری و عصر پنج شنبه و جمعه را کنار فواره های حوض با صفای صحن و سرای امام می گذاراندند...

- محل برگزاری مراسم ختم و آرامگاه رفتگان است(بگذریم که گویا گران ترین زمین در کشور همین قبرهای ارامگاهای  حرم رضوی  است تا 10-15 میلیون برای هر قبر هم شنیده ام!!!!)

- مسجد و حسنیه و تکیه است روزهای برای روزهای عزا داری و جشن ....

- محل دل سبک کردن از دلتنگی ها ست... تنها جایی ست که می شود یه دل سیر گریه کرد و سبک شد بدون اینکه زیر نگاه کسی باشی!

- حتی بیمارستان و درمانگاه کسانی ست که از همه جا ناامید شده اند...

حرم برای ما ساکنین مشهد چیز دیگری ست....

هر کدام از گوشه گوشه اش هزار خاطره ی تلخ و شیرین  داریم دور که می شویم از این خاک قبل از دلتنگی برای خانه و خانواده،دلتنگ حرم می شویم... دلتنگ خانه و صاحب خانه ...

پ.ن: خیلی  دلم می خواست این تاریخ جالب 8/8/88 را هر طور شده در زندگیم ثبت کنم... اول خواستم تاریخ ازدواجم رو تو این روز قرار بدم اما یادم آمد من یک سال و اندیه که ازدواج کردم!!! بعد از ذهنم گذشت که  چه خوبه که تاریخ تولد بچه م رو  این روز قرار بدم  بعد یادم امد که دیر به فکر افتادم و به یاد دردسرهاش که افتادم کلا پشیمون شدم این شد که  فکر کردم حداقل چیزی بنویسم و  این تاریخ را در وبلاگم ثبت کنم !!!

پ.ن: نایب الزیاره ی همه هستم....

- در مسافرتهای کوتاه و بلند دوران مجردی همیشه سعی می کردم همه ی کارهایم را خودم انجام بدهم(از خر کش کردن چمدان و جعبه ی کتابها تا پیدا کردن صندلی و واگن و...) و همیشه به حسن نیت  مردانی که فقط و فقط آماده کمک به خانومهای تنها و ترجیحا جوان و زیبا هستند مشکوک بودم.

- این رو گفتم که بگم این دنیا پر از گرگهایی که لباس گوسفند تنشون کردن! 

پ.ن: تاتر " عشق لرزه " اگرچه از نظر کارگردانی و  بازی ها بی نقص نیست اما متن جادو کننده ی  اریک امانوئل اشمیت را روی صحنه از دست ندهید.

ذوق زده می پرسن دختره یا پسر .

می گم: دختر .

 هیجان زده می پرسند چند تا؟

 می گم :هشتاد و یکی !!!

 اول چشماشون گشاد می شه و بعد می فهمن که چه کلاهی سرشون رفته . اون هشتاد و یکی خودشونن دخترهای من!  هر کدومشون برای خودشون قصه ای هستن یکی شاد وخنده رو یکی آروم و افسرده ! یکی اتو کشیده و منضبط ، یکی شلوغ و سر خوش ! اما چیزی که من رو نگران کرده اینه که سیستم مدرسه  همه اونها رو داره تبدیل به یک مدل از پیش تعریف شده می کنه ،همه ی مانتو ها خاکستری یک شکل و یک مدل، همه دمپایی ها و روسری ها یک شکل یک مدل! هر دانش آموز یک شماره داره که این شماره روی صندلی مشخصی که باید روش بنشینن ، روی روسری و دمپایی و جاکفشی و کمدشون درج شده ! احساس می کنم  روز به روز از تعداد دخترهای شاد و شنگول و شلوغ کم می شه و به دخترهای آروم و افسرده و سر به زیر اضافه می شه! از نظر مسئولین مدرسه بهترین دانش آموز دانش اموزیه که ساکت و  حرف گوش کن باشه و هیچ وقت به هیچ چیز اعتراض نکنه ! همه به شدت تحت کنترلن و توی کلاسها و سالنها و حتی دسشویی ها دوربین مدار بسته وجود داره! کسی که کوچکترین بی نظمی بکنه ورچسب ناسازگار می خوره و کنترل روش شدید تر می شه! بدتر از همه اینه که بچه ها تشویق می شن که همدیگه و حتی معلم ها  رو لو بدن و برای مدیر خبر ببرن! با تمام عشقی که به درس دادن دارم محیط مدرسه گاهی برام خفه کننده می شه! نمی دونم این دخترها که در اوج سن بلوغ و دوره ی نوجوونی اند چی بسرشون میاد! گاهی فکر می کنم مدرسه ی ما هم نمونه ی کوچکی از سیستم جامعه ست که می خواد یک شهروند سر به زیرو حرف گوش کن تربیت کنه! یکی مثل بقیه....  دلم خوشه به دخترهایی که هنوز از چشمهاشون برق شیطنت می باره و هنوز خاکستری نشدن...

- دوست خوبم

     همه خوبیم؛
       آب آبی است.
       آسمان آبی است.
       هوا صاف است.
       نگران ما نباش.
        فقط مشکل کوچکی داریم؛
         که چیز مهمی نیست.
         گفتم که گفته باشم؛

   آبی دیگر آبی نیست

                                                                              کمال برنگ

2- شب جمعه ی گذشته یک تلفن از اسرائییل داشتم(بر خلاف دفعه های قبلی که از انگلیس  دستور می گرفتم!) یکی از سران صهیونیست بود، ازم خواست که برای اعتراض و برهم زدن وحدت مسلمین در راهپیمایی سبز  روز قدس شرکت کنم !حتی نوع شعارهایی که باید سر می دادم هم بهم دیکته کرد. درد سرتون ندم ما هم صبح جمعه با چشمانی خواب آلودبا کفشهای راحتی و لباس چند جیب در هیات یک چریک خسته راهی راهپیمایی شدیم. با چند تا دوستان که می دانستیم آنها هم تنشان می خارد تماس گرفتم تا برای رفتن هماهنگ کنیم از میان خیل دوستان انقلابی هم تنها یک نفر حاضر شد از خواب صبح جمعه اش بزند و ما را همراهی کند ، این رفیق هم اگر نمی آمد بهتر بود بچون با سر و وضع دلبری  امده بود که ما هر چه سعی می کردیم خودمون رو توی جمعیت گم کنیم تابلو تر می شدیم و عین آهوی پیشانی سفید شده بودیم. خلاصه به محل قراری که در سایتهای  برانداز اعلام کرده بودند رفتیم و متوجه شدیم دقیقا در مقر اصلی پلیس و نیروی انتظامی قرار گذاشته ایم ! به طوری که جمعیت مامورها از جمعیت مردم بیشتر بود ! چند گروه 5-10نفری  دور تا دور میدان ایستاده بودند که مثل ما تابلو بود برای چه امده اند اما جالب این بود هر کدام  با چشم بی اعتمادی به گروههای مجاور نگاه می کردند ، خود ما از گروه دیگه ای خواستیم تا همراه ما بشن اما اونها سریع همه چیز را کتمان کردند و گفتن ما برای راهپیمایی نیومدیم ! خلاصه حدود 20 نفری که شدیم راه افتادیم وبا ترس و  لرز  شعار دادیم ، بعد از حدود نیم ساعت احساس کردیم فقط صدای خودمون را می شنویم  اطرافمون رو نگا کردیم دیدم اون ۲۰ نفر هم پراکنده شدن!

_ این نیروهای مثلا مخفی و  لباس شخصی پلیس واقعا بد آموزش دیده بودن و خیلی تابلو عمل می کردن اکثرشون هم یا آنتن بی سیمشون زده بود بیرون یا کلت کمری شون دیده می شد!

_ حالا فکر کن من تو این هاگی واگیر بد جور دستشوییم گرفته بود!

_  همون جا جلوی چشم خودم مامورها یه خانوم که روسری و پسری که پیراهن سبزپوشیده بودند رو بردند.

_  پلیس به دختر محجبه ای که تسبیح سبز داشت اخطار داد که تسبیحش رو بذاره توی جیبش!!!! و من همه اش نگران پیرمرد سیدی بودم که شال سبز سیدی دور سرش پیچیده بود!

_  یاران ما هنوز در گهواره اند!*

* جمله از امام است بعد از قیام ۱۵ خرداد ۴۲

اگر او می زند تو هم بزنی

تهدیدی می کند تو هم تهدیدی بکنی

تهمت می زند تو هم تهمت بزنی

ناسزا می گوید ناسزا بگوییی

پس چه فرقی هست بین تو و او...

محکم  باش مصمم باش اما عصبی و افراطی عمل نکن .

پ.ن: نامه این بنده خدا عجیب حرف دل من هم هست.....

حوصله کن و بخوانش

مشکل دیگر این ساختمون ۱۵ واحدی عدم وجود چیزی به نام حریم خصوصیه و بعد از مدت کوتاهی پی بردیم که ما در واقع با ۱۵ خانواده ی دیگر ساختمان بلاخص ساکنین آپارتمانهای اینوری و اون وری و بالایی دسته جمعی زندگی می کنیم ! مثلا همین الان  کاملا مشخص است که همسایه کناری ما افطار قرمه سبزی دارد و در حال گوش دادن به برنامه اشپزی تلوزیون است  خانم هسایه بالا هم مشغول جارو زدن پذیرایی است و همسایه اون وری هم فعلا خانه را خالی کرده و گرنه گزارشش را می دادم! این زندگی گروهی اجباری بدون مشکل هم نیست مثلا همین خانم همسایه  ی دست چپی ما خانم خانه دار خوشحالی ست که شبها  ۲ نیمه شب (در ماه رمضان تا سحر) بیدارند و ماهواره تماشا می کنند و صبحها هم ساعت ۱۱ ظهر از خواب بیدار می شوند! یعنی زمان استراحت ما تازه زمان شارژ شدن و اوج فعالیت اونها ست! البته زندگی اونها به خودشون مربوطه اما تلوزیون اونها درست پشت دیوار اتاق خواب ما ست و صدای تلوزیون اونها با وضوح کامل در اتاق ما شنیده می شه به شکلی که گاهی برنامه ای که در ماهواره می بینه من رو هم جذب می کنه و  قید خواب رو می زنم و به برنامه توجه می کنم حالا فکر کن در این میان خانوم از اون برنامه خسته بشه(گویا اصلا سلیقه مون توی برنامه دیدن با هم هماهنگ نیست چون این اتفلق زیاد می افته) و بزنه کانال رفص و اواز جیگیلی جیگلیی  و ضد  حالی که من می خورم! از وسایل صوتی و تصویری آزار دهنده تر بحث های خانوادگی زنده در حال اجراست و مسائل شخصیه که  ادم نمی دونه چی توی گوشش فرو کند که نشوه آنچه نباید بشنوه!

خلاصه زندگی سختیه  آدم پیاز داغش می سوزه یا سوپش ته می گیره همه ی همسایه ها خبر می شن!  تازه نه دعوایی نه بحثی حتی نمی شه  برای دل خودت زیر آواز بزنی. زندگی در این شرایط اما حسنی هم داره در این مدت محتاط تر شدم انگار. با یاد آوری اینکه شاید دیگری هم بشنوه و بفهمه  بیشتر مواظبم که چه می گم و چه می کنم. شاید خنده دار باشد فقط با تصور اینکه دیگری که شاید نظر و نگاهش نقشی هم در زندگی من نداشته باشه محتاط تر شدم . گاهی فکر می کنم اگر  به جای همه ی اینها حضور خدا را احساس می کردم  شاید خیلی از اشتباهات خیلی از وقت گذرانی ها را کنار می گذشتم و آدم دیگری می شدم!

غرض اینکه از بین این همه مادر بزرگ دلبسته ی پسر ته تغاریش بود همین پسر که دایی کوچک من باشد اخلاق و ظاهرش خیلی شبیه مادربزرگم بود و بعد از فوت پدربزرگ همدم و عصای دست مادر  و با ما بچه ها و نوه ها هم بسیار مهربان بود . تا اینکه جنگ شروع شد و دایی جان که نوجوان ۱۷ ساله ی مسجدی و مومن بود تصمیم گرفت به جبهه برود و مادر بزرگ با اینکه زن معتقدی بود اما چون خیلی وابسته و دلبسته یپسرش بود با انواع و اقسام ترفندهای مادرانه مانعش شد خلاصه دایی جان اینقدر اصرار کرد تا بلاخره رضایت مادر را جلب کرد تا حداقل به اردوی چند روزه ی بازدید از پشت جبهه برود و مادربزرگ به شرطی قبول کرد که همراه او در این سفر باشد. بلاخره مادر و پسر به همرا هم به اردو رفتند اما متاسفانه در راه برگشت در جاده قدیم قم - تهران  ماشینشان دچار حادثه می شود و پسر نور چشم مادر جلوی چشم های خودش از ماشین به بیرون پرت و کشته می شود. مادر بزرگ بعد از این حادثه زیاد دوام نیاورد دق کرد .....

پ.ن: عمر دست خداست.....

پ.ن: نمی دانم چرا خدا همیشه عزیزترین ها را زود می برد؟

پ.ن: همین طور نمی دانم چرا یادشان کردم برای آمرزش روح مادربزرگ و دایی جانم صلوات.